امشب برای اولین بار،من و تنهایی،
روی همان چمنزار بالای تپه ،
زیر سقف سیاه ، سفیدِ آسمانِ مهتابی ،
رو به ستاره ها دراز کشیده ایم.
یادت هست؟
کدام ستاره را نشانه ی پیوندمان می دانستی؟
چرا حالا هرچه گشتم ، نبود...!
خداوندا ،
انصافت کجاست؟
نه ستاره ی مان در آسمانت هست و نه خودش روی زمینت ...

بهروز قاسمی